Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

Analiza i interpretacja wiersza Haliny Poświatowskiej “Zawsze kiedy chcę…”. Zobacz informacje o epoce współczesności i biografię poetki w Wikipedii.

t e k s t i n t e r p r e t a c j a
zawsze kiedy chcę żyć krzyczę
gdy życie odchodzi ode mnie
przywieram do niego
mówię – życie
nie odchodź jeszcze
Podmiotem lirycznym wiersza jest kobieta. Ujawnia się, używając czasowników w pierwszej osobie l. pojedynczej (chcę, krzyczę, przywieram itd.). Personifikuje życie, nadając mu cechy ludzkie, zestawiając go w taki sposób, że można odnieść wrażenie, iż chodzi o ukochanego. Dlaczego jednak krzyczy, gdy chce żyć? Krzyk może oznaczać ból (strach), zagubienie lub rozkosz.

Gdy zatem “życie” od niej odchodzi, przywiera do niego i prosi, aby nie odchodziło. To odchodzenie jest umieraniem…

jego ciepła ręka w mojej ręce
moje usta przy jego uchu
szepczężycie
– jak gdyby życie było kochankiem
który chce odejść -wieszam mu się na szyi
krzyczę

umrę jeśli odejdziesz

W drugiej części “jego ciepła ręka” to symbol pieszczot ukochanego. Jej usta szepczą do jego ucha podczas miłosnych uniesień, gdy są razem blisko siebie.

Podmiot porównuje życie do kochanka. W ostatnich wersach bardzo pragnie żyć i wiesza mu się na szyi, krzyczy, gdy ono chce odejść.

Budowa wiersza

To wiersz współczesny, nieregularny, skonstruowany w formie osobistego wyznania, który miejscami przechodzi w dialog.

“Uparcie i skrycie, ach życie – kocham cię nad życie!”

Do przemyślenia

Kocham życie

Kocham życie

Personifikacja życia lub metafora jest próbą nadania życiu cech kochanka. Poetka czyni to prawdopodobnie dlatego, aby wyeksponować ogromną chęć życia i szczęście, jakie jest jej udziałem.

Zakochani w sobie chcą spędzać wspólnie czas, za żadne skarby nie mogą się rozstawać. Miłość do ukochanego jest bardzo podobna do miłości do życia. Każdy człowiek pragnie żyć, ale zdaje sobie z tego sprawę dopiero wówczas, gdy nadchodzą ciężkie chwile, cierpienie i ból, przewlekła lub nieuleczalna choroba, starość, wypadek i inne sytuacje, w których uważamy, iż jesteśmy w jakiś sposób zagrożeni. Być może wiersz powstał właśnie w takiej chwili jako prośba skierowana do życia, aby nie odchodziło…

Krzyk w wierszu przypomina, że życie to także cierpienie. człowiek krzyczy właśnie wtedy, gdy jest mu źle. Chory, umierający cierpi i krzyczy z bólu, jakby to mogło zatrzymać życie, odsunąć ból. To sytuacja zupełnie podobna do tej, jaka następuje w momencie rozstania z ukochanym człowiekiem. Porzucenie może symbolizować ból po stracie kogoś kochanego.

Życiowe inspiracje

Do uosobienia śmieci – personifikacji – na przykład w formie kościotrupa jesteśmy przyzwyczajeni od czasów literatury średniowiecza. Z kolei z personifikacją życia, porównanie go z kochankiem spotykamy się po raz pierwszy właśnie w tym wierszu. Dla zdrowych ludzi ta obecność życia – kochanka jest normą, sytuacją zastaną. Nikt nie zastanawia się nad miłością do życia.

Można zatem powiedzieć, że wiersz ten to pean na temat życia i jego wielkości, na temat siły, chęci i potrzeby życia człowieka. Pierwsze wrażenie, że mamy do czynienia z erotykiem, wierszem o miłości między ludźmi może być i jest złudzeniem. Wskazuje jednak na sytuację intymną w relacjach pomiędzy kochankami oraz człowiekiem i życiem.

Skomentujesz?

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close