Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

Analiza i interpretacja wiersza Cypriana Kamila Norwida “W Weronie”. Zobacz informacje o epoce romantyzmu, w której tworzył poeta i biografię w Wikipedii.

t e k s t i n t e r p r e t a c j a
I
Nad Kapuletich i Montekich domem,
Spłukane deszczem, poruszone gromem,
Łagodne oko błękitu.

II
Patrzy na gruzy nieprzyjaznych grodów,
Na rozwalone bramy do ogrodów —
I gwiazdę zrzuca ze szczytu;III
Cyprysy mówią, że to dla Julietty,
Że dla Romea — ta łza znad planety
Spada… i groby przecieka;

IV
A ludzie mówią, i mówią uczenie,
Że to nie łzy są, ale że kamienie,
I — że nikt na nie… nie czeka!

Jest to utwór nawiązujący do motywu Romea i Julii z dzieła Wiliam Szekspira – mieszkali właśnie w Weronie. Kapuleti to nazwisko rodu Julii,  Monteki zaś to nazwisko Romea. Była to bardzo młodziutka para zakochanych, którzy nie mogli być razem, ponieważ ich rody żyły w nienawiści. Losy tej dwójki bohaterów skończyły się tragicznie.W pierwszej strofie Norwid pokazuje błękitne niebo nad opłukanym przez deszcz domem. Być może symbolika ta ma znaczenie zarówno w odniesieniu do nieba – Bóg, spokój (nieprzemijalność, szczęście, miejsce spotkania z Bogiem) jak i deszczu – oczyszczenie (przerwanie waśni, zatarcie nienawiści, zmiana uczuć). Z kolei oko może być symbolem boskiej opatrzności, czuwaniem nad światem.

Patrzy zatem Bóg lub niebo na zniszczenia, jakie dokonały się w domach wymienionych wcześniej rodów. Widzi gruzy, rozwalone bramy do ogrodu. Niebo też lub Bóg posyła gwiazdę na ziemię, zrzucając ją z nieba. Spadająca gwiazda jest symbolem szczęścia. Być może to aluzja do wielkiej miłości zakochanych, którzy zginęli jako ludzie, ale odrodzili się w życiu pozaziemskim, w raju.

Strofa trzecia przedstawia cyprysy. Są to drzewa uznawane za długowieczne i nieśmiertelne. Obsadzano nimi dokoła cmentarze, wierzono, iż cyprysy odganiają złe duchy. Romeo i Julia leżą pochowani w grobie. Personifikacja cyprysów pozwala zwrócić uwagę na wielkość miłości tych dwojga. Poeta nazywa łzą spadającą gwiazdę, jakby po śmierci zakochanej pary niebo płakało gwiazdami – personifikacja. Z kolei spadająca gwiazda jest symbolem szczęścia. Daje ona znać wszystkim, iż tak naprawdę Romeo i Julia (Julietta) żyją i są szczęśliwi, ich miłość “przecieka groby” – jest ponadczasowa, wieczna.

Obserwujący gwiazdę ludzie twierdzą (uczeni), iż to zwykły meteor, a nie żadna łza. Ponadto mówią także, iż nikt nie czeka na spadające gwiazdy… Ale czy to prawda? Skoro spadające gwiazdy są symbolem szczęścia, może też miłości i nieprzemijalności uczuć, to czy nie czekamy na nie?

Miłość jest nieśmiertelna

Do przemyślenia

Romeo i Julia

Romeo i Julia

Wiersz wykorzystuje wątek utworu W. Szekspira. Romeo i Julia bardzo się kochali. Ich miłość, pomimo tragicznego zakończenia życia obojga bohaterów, jest nieśmiertelna – zdaje się mówić podmiot liryczny ustami cyprysów. Ludzie uczeni patrząc na spadającą gwiazdę, twierdzą, iż jest to zwykły meteor. Z kolei drzewa cmentarne, cyprysy, są zdania, że niebo zapłakało nad losem zakochanych. Spadająca gwiazda symbolizuje szczęście, które mimo zakończenia życia na ziemi trwa nadal w innym świecie. Wystarczy sobie tylko wyobrazić – chciałoby się dodać. Podobny wątek dyskusji pomiędzy romantykiem a racjonalistą można dostrzec w balladach Adama Mickiewicza, np. “Romantyczność”.

Wiersz jest zbudowany z 4 strof po 3 wersy, z których pierwszy i drugi został napisany 11-zgłoskowcem, trzeci ośmiozgłoskowcem. Występują tutaj też rymy żeńskie o rozłożeniu aab, ccb, dde, ffe.

Skomentujesz?

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close