Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

Analiza i interpretacja wiersza Czesława Miłosza “W mojej ojczyźnie”. Zobacz informacje o epoce współczesności i biografię poety w Wikipedii.

t e k s t i n t e r p r e t a c j a
W mojej ojczyźnie, do której nie wrócę,
Jest takie leśne jezioro ogromne,
Chmury szerokie, rozdarte, cudowne
Pamiętam, kiedy wzrok za siebie rzucę.
Podmiot opowiada o swojej ojczyźnie. Pamięta leśne jezioro i zachmurzone niebo, które miejscami przepuszczało światło słoneczne i wyglądało jak rozdarte. Pamięta ten widok, gdy wspomina przeszłość. Strofa jest smutna, gdyż napełnia ją poczucie nostalgii – tęsknoty za krajem rodzinnym, do którego poeta nie wróci. Nie mówi, dlaczego tak się stanie.
I płytkich wód szept w jakimś mroku ciemnym,
I dno, na którym są trawy cierniste,
Mew czarnych krzyk, zachodów zimnych czerwień,
Cyranek świsty w górze porywiste.
Wspomina szept, wody jeziora, ciemne dno i trawy, które ocierały nagie stopy, gdy szło się po nich. Dlatego poeta nazywa je ciernistymi. Pamięta czarne mewy, ich krzyk, zachody czerwieniejącego na horyzoncie słońca, a także śpiew ptaków, cyranek (ptaki z rodziny kaczek), które latały nisko, rozpruwając powietrze swoistym hałasem.
Śpi w niebie moim to jezioro cierni.
Pochylam się i widzę tam na dnie
Blask mego życia. I to, co straszy mnie,
Jest tam, nim śmierć mój kształt na wieki spełni
Cierń to symbol cierpienia, nawet ponad ludzkie siły. Wspomnienie o jeziorze z ziemi rodzinnej nie jest miłe. Patrząc na niebo, podmiot przypomina sobie tamte widoki i czasy, popada w nastrój przygnębienia. Mimo wszystko ów blask to element radości, jaka go tam spotkała. Tam gdzieś w głębinach wspomnień, jak w wodzie ukryte są przyjemne chwile i strach. Będą w jego pamięci aż do końca życia.

Budowa wiersza

Utwór składa się z trzech strof po cztery wersy i został napisany 11-zgłoskowcem z rymami żeńskimi okalającymi i sąsiednimi o rozłożeniu abba.

metafory – “wzrok za siebie rzucę”, “płytkich wód szept”, “zachodów zimnych czerwień”, “Śpi w niebie moim to jezioro cierni”, “widzę tam na dnie/Blask mego życia”.

epitety – chmury szerokie, jezioro ogromne, leśne jezioro, płytkich wód, mroku ciemnym itd.

Wspomnienia są wartością i sensem życia, dlatego warto się o nie starać

Życiowe inspiracje

Polska = ojczyzna

Nastrój wiersza zwykle zależy od samopoczucia i intencji twórcy. Mają na nie wpływ czasy, w jakich powstało dzieło, okoliczności i wiele innych czynników. To normalne, że gdy dzieje nam się coś niedobrego, to później złe klimaty przenoszą się na wszystko. Wrażliwość poetycka jest jeszcze mocniejsza i wyrazista.

“W mojej ojczyźnie” odbieram jako wyznanie, bardzo osobiste zresztą. Obraz swojej ojczyzny Miłosz kojarzy z cierpieniem i ciemnymi barwami, burzą i czerwonym słońcem, ciemnym jeziorem i jego niebezpieczną głębią. To oznacza, że wyznanie poety dotyczy wydarzeń bardzo złych w jego życiu, coś musiało się nie udać, przeżył koszmar, który przypomina mu odbicie w “jeziorze cierni”. Wiersz ten jest zwykle interpretowany jako przejaw katastrofizmu, kierunku programowego dla II Awangardy międzywojnia, gdy Czesław Miłosz debiutował. Tworzył w grupie poetyckiej Żagary.

Życiowe doświadczenie uczy, że wspominamy dzieciństwo i przeszłość w kolorach tęczy, gdy jesteśmy szczęśliwi, a w kolorach szarych i czarnych, gdy człowiek przeżywa jakieś troski i problemy lub rozpamiętuje je. Takiej interpretacji też bym się trzymał. Jeśli to wiersz katastroficzny, to bardziej w wymiarze jednostki, przeżyć wewnętrznych, życiowych doświadczeń.

Skomentujesz?

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close