INTERPRETACJA

„Zemsta” to komedia Aleksandra Fredry. Przedstawia charaktery ludzkie dwóch sąsiadów, którzy nie potrafią ze sobą żyć. Cześnik nie lubi Rejenta za jego pobożność. Uważa, iż jest to cecha na pokaz. W gruncie rzeczy w Rejencie „siedzi diabeł”, a dowodem jest próba załatania dziury w murze dzielącym obie części zamku. Z kolei Rejent nie darzy

Cześnika sympatią i wolałby mieć innego sąsiada. Pomimo waśni sąsiedzkich syn Rejenta Wacław zakochał się w bratanicy Cześnika Klarze. Tytułowa zemsta dotyczy faktu przymuszenia Wacława do ożenku z Klara. Cześnik nie mógł przeżyć faktu, że Rejent podstępem wykradł mu Podstolinę, z którą Cześnik był już po słowie. Zemsta ta teoretycznie tylko udała się Cześnikowi, ponieważ Klara i Wacław kochali się ze wzajemnością, chcieli się pobrać. Krzywdy więc Wacławowi nie zrobił.

Z kolei Rejent podpisał z Podstoliną intercyzę przedślubną, a ta wymuszała na nim spłatę Podstoliny w przypadku, jeśliby ona zrezygnowała ze ślubu z Wacławem lub gdyby Wacław zrezygnował ze ślubu z nią. Wacław nie zrezygnował, tylko został zmuszony, a to zasadnicza różnica i prawdopodobnie zapis pomiędzy Rejentem a Podstoliną może nie mieć dla Rejenta znaczenia finansowego. W utworze występuje szereg charakterystycznych i zabawnych postaci, są także śmieszne momenty i dialogi, co uatrakcyjnia odbiór sztuki. Continue reading →

AKT III

Pokój Rejenta

Scena pierwsza

Rejent, Murarze Rejent pisze skargę do sądu na Cześnika w imieniu robotników. Prosi ich, aby potwierdzili to, co on napisał. W skardze określił, że Raptusiewicz pobił ich i wygonił. Mimo że oni nie czują się pokrzywdzeni, on wmawia im wszystko, aby zemścić się na Cześniku. Wreszcie nakazuje im złożyć podpisy i wynosić się. Nawet nie chce im zapłacić, ponieważ to Cześnik będzie musiał wyłożyć pieniądze. Rejent zapowiada, iż zastawi nawet pas czy czapkę, ale Cześnika wykurzy z domu.

Scena druga

Rejent, Wacław Wacław wyjawia, że kocha Klarę bratanicę Cześnika. Rejent ni chce o tym słyszeć. Chce zrobić na złość Raptusiewiczowi i ożenić Wacława z Podstoliną. Młodzieniec wyjawia, że Cześnik oświadczył się o jej rękę i ona przyjęła oświadczyny. Rejent nie uwierzy, dopóki nie otrzyma od Podstoliny odpowiedzi na swoją propozycję oddania jej Wacława za męża. Wacław nie zgadza się na to, ale ojciec chce wymusić na nim synowskie posłuszeństwo. Dodał do umowy przedślubnej zapis, że ktokolwiek z nich zerwie umowę, ten będzie musiał zapłacić 100 tysięcy. Syn nie zgadza się, boi sie Cześnika. Rejent nie cofnie się i wypowiada swoje zwyczajne: Continue reading →

Akt I

Scena pierwsza

Cześnik, Dyndalski Cześnik przegląda jakieś dokumenty, rozmawia ze swoim sługą o Klarze i Podstolinie. Ta ostatnia jest wdową i ma większy majątek. Z tego powodu Cześnik chce „uderzyć do niej w konkury”, czyli ożenić się z nią wkrótce. Dyndalski zauważa, iż Cześnik nie jest już młodym człowiekiem, ma podagrę i reumatyzm. Ten odpiera zarzuty, że przecież i Podstolina nie jest młoda, nie wiadomo też jaki jest jej prawdziwy stan zdrowia, bo kobiety mogą doskonale się maskować i ukrywać prawdę. Nie są zresztą istotne takie sprawy, ważne, że będą zgodnie ze sobą żyli.

Scena druga

Cześnik, Dyndalski, Papkin Przybywa Papkin, dawny służący i zadufany w sobie młodzian. Na wstępie twierdzi, iż pędził do Cześnika, zajeżdżając kilka szkap i zniszczył kilka kolasek. Cześnik wątpi w to, bo zna skąpstwo Papkina, z pewnością pieniądze przeznaczone na podróż zostawił przy „labecie” – gra w karty, a do domu przyszedł piechotą. Chwali się też swoim pistoletem, ale Cześnik wyśmiewa go, zna jego kłamstwa. Papkin tylko się przechwala, że strzelał się z kimś. Na widok śniadania cały się trzęsie z głodu. Cześnik każe mu siadać, a gdy ten się wymądrza, straszy go, że jest w stanie zamknąć go w więzieniu za dawne sprawki – nie wiemy za jakie. W każdym razie na Papkina ostrzeżenie to działa. Zaczyna przechwalać się powodzeniem u kobiet, jakiejś księżny greckiej. Przestaje, gdy Cześnik wali pięścią w stół. Continue reading →