epoki, analiza wierszy, słownik terminów literackich
wydruk Oprac. Streszczenie: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | INT./CHAR. | Plan | Mini

Kilka dni później Paneloux zachorował. Gospodyni wezwała Rieux. Należało pacjenta izolować, chociaż choroba nie dawała klasycznych objawów. Nie wypuszczał z rąk krzyża. W szpitalu gorączka wzrosła. Wyksztusił krwawą pianę.

Wszystkich Świętych poszła pogłoska, iż dawniej podczas plagi dżumy ludzie ubierali naoliwione ubrania.

Sprzedaż tkanin wzrosła. Tarrou z Rambertem odwiedzili stadion, gdzie znajdował się polowy szpital.

Leżeli tam ludzie napełnieni strachem, byli poddani kwarantannie. Miał nad stadionem przejąć nadzór Rambert. Pacjenci byli nieufni. Przyszedł do nich Othon. Pytał Rieux, czy jego syn Filip cierpiał? Lekarz zaprzeczył.

Pod koniec listopada poranki stały się zimne, a deszcze zmywały ulice. Tarrou opowiedział o sobie: „Cierpiałem na dżumę długo wcześniej niż poznałem to miasto i tę epidemię”- mówił. Jego ojciec był zastępcą prokuratora generalnego. Miał też hobby, wielki rozkład jazdy pociągów Chaixa umiał na pamięć, znał dokładne odległości pomiędzy miastami Europy. Był pełen podziwu dla niego. Jako 17-latek poszedł pewnego razu na rozprawę. Ojciec oskarżał młodego człowieka, siedzącego, całkiem przerażonego swoim czynem i karą, jaka ma go spotkać. Doprowadził do skazania na śmierć i nadzorował wykonanie wyroku. Tarrou czuł ogromne współczucie do ofiary, a znienawidził ojca. Po roku opuścił ojca i zastrzegł, że jeśli każe mu wrócić, popełni samobójstwo. Z czasem odwiedzając matkę, spotykał się i z ojcem. Po śmierci ojca wziął do siebie matkę, ale i ona później zmarła. Mając 18 lat poznał biedę, choć wyrósł w dobrobycie. Nauczył się wielu zawodów.

Oddał się potem walce z karą śmierci jako dżumą społeczną. Uważał, iż jest ona morderstwem, chciał zrewanżować się za ojca.

Mówiono mu, iż potrzeba tych kilku trupów, aby świat żył zupełnie bez nich. Postanowił odrzucić wszystko, co powoduje śmierć. Dlatego walczy po stronie Rieux z dżumą, ponieważ ona zabija. Ale dżumą może być zło w każdym człowieku. „Trzeba czuwać nad sobą nieustannie, aby w chwili roztargnienia nie tchnąć dżumy w twarz drugiego człowieka i żeby go nie zakazić”. Uważał, iż wszyscy są trochę zadżumieni. Mówiąc o niej chociaż staje się pozornym mordercą, bo nie walczy z nią, a tylko mówi. Chce wiedzieć, jak stać się świętym? Jak się nim stać bez Boga? Rozmowę przerwało starcie przy bramach. Postanowili dla przypieczętowania przyjaźni wykąpać się w morzu. Po kąpieli mieli chwilę oddechu i wydawało się im, że dżuma o nich zapomniała.

wydruk Oprac. Streszczenie: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | INT./CHAR. | Plan | Mini
REKLAMA

Dodaj komentarz


Reklamy Prolink: