Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

Analiza i interpretacja wiersza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego “Biała magia”.

t e k s t i n t e r p r e t a c j a
Stojąc przed lustrem ciszy
Barbara z rękami u włosów
nalewa w szklane ciało
srebrne kropelki głosu.

I wtedy jak dzban – światłem
zapełnia się i szkląca
przejmuje w siebie gwiazdy
i biały pył miesiąca.

Przez ciała drżący pryzmat
w muzyce białych iskier
łasice się prześlizną
jak snu puszyste listki.

Oszronią się w nim niedźwiedzie,
jasne od gwiazd polarnych,
i myszy się strumień przewiedzie
płynąc lawiną gwarną.

Aż napełniona mlecznie,
w sen się powoli zapadnie,
a czas melodyjnie osiądzie
kaskadą blasku na dnie.

Więc ma Barbara srebrne
ciało. W nim pręży się miękko
biała łasica milczenia
pod niewidzialną ręką.

4 I 1942

Lustro z nimfą secesja

Lustro z nimfą secesja

 “Biała magia” to erotyk, wiersz o charakterze miłosnym. Symbolika koloru białego jest jednoznaczna: doskonałość, czystość, niewinność, piękno. Magia to z kolei termin kojarzony z czymś niezwykłym i zniewalającym. Tak więc już tytuł określa, iż wiersz będzie dotyczył jakiejś niezwykłej doskonałości. Dostrzega ją i ceni podmiot liryczny w osobie ukochanej kobiety. W drugim wersie pojawia się imię: Barbara, tak miała na imię żona Baczyńskiego. Domyślamy się zatem, że wiersz ma charakter autobiograficzny – dotyczy poety, autora – i jest wyrazem uczuć, zachwytu wobec piękna partnerki.

Wiersz jest pełen metafor, epitetów i porównań. W pierwszej strofie patrzymy na “lustro ciszy” – epitet ten może mieć różne interpretacje: lustro oddaje tylko obraz, więc jest “ciche”; stojąca przed nim osoba jest z natury spokojna i lustro świetnie oddaje jej prawdziwą naturę. W zasadzie przyglądamy się odbiciu Barbary w lustrze, gdy robiąc coś z włosami, poprawia je, układa, “nalewa w szklane ciało/srebrne kropelki głosu”. Czynność ta ma charakter metaforyczny, epitet “szklane ciało” odnosi się do lustra, w którym odbija się sylwetka ukochanej poety, natomiast “srebrne kropelki głosu” to epitet mogący oznaczać dźwięki wydawane przez Barbarę. Srebro w literaturze ma kilka znaczeń, a mianowicie jest symbolem honoru, uczuć oraz szczęścia.

W drugiej strofie postać kobiety jest porównana do dzbana: “…jak dzban…”. Przyjmuje ów dzban – ciało lub odbicie ciała w lustrze – do siebie światło księżyca i gwiazd. Epitet “biały pył miesiąca” – uwaga: miesiąc to dawna nazwa ludowa Księżyca, zatem cały jego blask skupia się w odbiciu ciała Barbary. To zestawienie i porównanie ma oddać piękno jej urody. W kolejnej, trzeciej strofie ciało porównane jest do pryzmatu, czyli do bryły geometrycznej odbijającej światło w epitecie: “drżący pryzmat”. Przemykają przez nie niczym łasice “białe iskry” i “snu puszyste listki” – epitety te potwierdzają zachwyt podmiotu nad ciałem Barbary.

Biel jako symbol czystości powoduje kolejne skojarzenia poetyckie z białymi niedźwiedziami, myszami, zorzą polarną, lawiną, mlekiem. Bije od niej blask tak mocny, że niemal przyciąga do siebie kaskadami całą biel świata widzianą tą wieczorną porą. Zamienia się owa biel w ostatniej strofie w srebro. Jej ciało całe srebrne – szczęśliwe – zasypia i świat zalega błoga cisza.

BUDOWA WIERSZA

Utwór składa się z sześciu strof, w każdej po cztery wersy o różnej ilości sylab: 9, 8, 7. Są tu rymy żeńskie przeplatane  o rozłożeniu w strofie: ABAB (rymują się wersy: 1 i 3; 2 i 4), ale nie w każdej strofie rymują się wersy 1 z 3.

  • metafory: nalewa w szklane ciało, przejmuje w siebie gwiazdy, napełniona mlecznie, kaskada blasku i in.;
  • epitety: lustro ciszy, szklane ciało, drżący pryzmat i in.;
  • porównania: łasice… jak snu.

Skomentujesz?

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close